Feryal, sağ önümde, yüzünde garip bir gülümseme ile bana bakıyordu. Elinde boynundan kavradığı kırık bir şişe parçası tutuyordu. Neler olup bittiğini soracak halim yoktu. Yanıma yaklaşıp arkama doğru dolandı, başımı okşuyordu. Fısıldar gibi tane tane konuşuyordu:
’Aptal... ’ dedi başımı çenemden kavrayıp kendine doğru çekerek. ‘Haydut dediğin adam kötü değildi. O benim için canını verdi.’
Kulağımın yanında kırık şişe parçası belirdi. Gırtlağımın altına doğru gömüldüğünü hissettim. Buz yakıcılığında çarpan kalbimin son vuruşlarının tıkanma noktasındaki tuhaf ağrısından başka neredeyse hiç acı duymadım. Göğsüme sıcak kan fışkırdı, dokularım ve organlarım, elektrik verilmiş gibi, kendiliğinden titreşiyordu. Feryal'in sesini, belli belirsiz duyuyordum şimdi...
‘Kötü olan benim...’

Ercan Akbay-Kuraldışı Öyküler